از دیدن مرد جوونی که پشت ویترین بوتیک به لباسها نگاه میکنه و تو چشمای پر از غرورش میخونم که داره حساب میکنه نمیتونم بخرمش,دلم به درد میاد.از دیدن پیرزن مو حنایی که اصرار داره کیسه میوه هاشو بخرم چون به پولش نیاز داره و من صدای التماسش رو قاطی بغضش میشنوم,بغض  میکنم و از این همه تبعیض شاکی میشم. از این فقری که چنگ انداخته به زندگی آدما و ول کن نیست متنفرم.بعضی وقتا که میرم فست فود,توی فرصتی که غذا آماده شه فکر میکنم بعضی ها هیچوقت پیتزا نخوردن.بعد این بغض لعنتی رو با لقمه ها قورت میدم تا یادم بره چنین آدمایی وجود دارن.تلخه ولی انکارشون راحتتره..............

اینجا روبروی میزم یه پنجره قدیه. نشستم و بارونی رو که مدتهاست منتظرشم نگاه میکنم.

خیلی وقت بود آسمون بغض کرده بود.

 خدا رو چه دیدی شاید غصه رد شد.